Jakie błędy powielasz po swoich rodzicach

Sporo książek ostatnio czytam i mam wiele przemyśleń związanych z tym, jak różne aspekty wpływają na to, jak budujemy nasze związki i relacje. Chciałam dziś przytoczyć właśnie jedno z nich dotyczące pewnej cechy osobowości i jak ona wpływa na relacje. Główną inspiracją była książka „kochaj najlepiej jak potrafisz”, ale oprócz tego zrobiłam też mały research w tym temacie.

Kiedy jesteśmy dziećmi, rodzice przekazują nam szereg schematów, które mogą zdefiniować jakość naszego dorosłego życia. Aby zbudować szczęśliwsze i zdrowsze związki, musimy pozbyć się niekorzystnych dla nas zachowań, przyznając, jak one na nas wpływają.

Psycholog Fritz Riemann pisze w książce „oblicza lęku” o kilku typach osobowości tj. histerycznej, depresyjnej, anankastycznej i schizoidalnej. Według niego każdy z nas ma w sobie elementy wszystkich czterech typów osobowości z jedną dominującą. Każdy typ osobowości inaczej funkcjonuje w społeczeństwie, reaguje na emocje czy też inaczej radzi sobie w trudnych sytuacjach.

Na przestrzeni lat zwykło się przypisywać zachowania histeryczne kobietom, co wynikało z etymologii tego pojęcia. Jednakże mężczyzn też to dotyczy, lecz w ich przypadku częściej objawia się ten typ osobowości w zachowaniach narcystycznych.

Wychowanie przez narcystycznych rodziców to dorastanie w świecie całkowicie oderwanym od rzeczywistości. Nie każdy ma poczucie rodziny, którego tak bardzo by chcieli.

Niektórzy z nas dorastali w uścisku rodzica, który uczy głównie strachu i emocjonalnego odłączenia. Jeśli Twój rodzic był narcyzem i lub mama była histeryczką, nadszedł czas, aby zdać sobie sprawę z kłamstw z dzieciństwa i ustalić dla siebie zupełnie nową rzeczywistość.

Poniżej opisuje kilka przykładów takich zachowań i schematów wyniesionych z dzieciństwa. Szczególnie jeżeli było się wychowanym przez tytułowy typ któregoś rodzica.

Utrata prawdy w dzieciństwie

W życiu zdarzają się momenty, które są ważne z punktu widzenia rozwoju. Szczególnie jeżeli wydarzyły się one w dzieciństwie, może to rzutować na późniejsze dorosłe życie.

Jako dzieci uczymy się nawiązywać relacje, uczymy się, jak komunikować się z innymi i jak odbierać otaczający nas świat. Kiedy są w czasie tego procesu, pojawia się chaos i niepokój emocjonalny, może spowodować to traumy, prowadzące do poważnego zatracenia prawdziwego siebie i szczęścia w dorosłości.

Dzieciństwo to czas na odkrycie co jest dobre, a co złe

Niestety rodzic o narcystycznym lub histerycznym usposobieniu może to odkrywanie blokować przez kłamstwa i zakrzywianie rzeczywistości. Niestety często dzieje się to nieświadomie ze strony rodziców i intuicyjnie jest chłonięte przez dziecko.

Dzieciństwo to czas na odkrywanie, eksperymentowanie i dociekanie prawd. Nie zawsze jest to w pełni możliwe, gdy mamy do czynienia z rodzicem, który blokuje nasze próby odkrywania siebie.

Kiedy dorastamy w uścisku narcyza, nasz świat buduje się na fundamencie fałszywych prawd. Aby przejąć kontrolę nad naszą przyszłością i potencjałem, musimy pozbyć się tych kłamstw i sami odkryć prawdę o naszym życiu.

Emocje są bezwartościowe

Nie ma nic bardziej niewygodnego dla narcyza niż emocje innych. To tylko zmusza ich do konfrontacji z własnymi wadami, a uczucia przeszkadzają im w kontrolowaniu innych. Dlatego często uczą swoje dzieci, że ich emocje są bezwartościowe lub niepożądane. Nie ma to nic wspólnego z uczeniem dziecka „siły”, a wszystko, aby uczynić swoje własne życie łatwiejszym i wygodniejszym.

Photo by Anthony Tran on Unsplash

Na miłość trzeba zapracować

Jednym z największych kłamstw, których uczą rodzice, jest to, że na pewne rzeczy trzeba zapracować. Niestety, niektórzy z nich uczą, że na miłość, szacunek i sympatię innych również trzeba zapracować. Sama w czasie dojrzewania, miałam problemy z odżywianiem, twierdząc, że nie zasłużyłam sobie na jedzenie. Wiem, brzmi strasznie.

Zasłużyć na coś, czyli dobrze się zachowywać lub kształcić umiejętności, współzawodnictwo lub osiągnięcia wykreowane w głowach rodziców. Takie dzieci dorastają, aby dążyć do doskonałości i mogą mieć obsesję na punkcie idei zadowalania ludzi lub stawiania innych na pierwszym miejscu.

W dorosłym życiu wszystko starają się robić tak, jak należy, perfekcyjnie i wieść idealne życie. Niektórzy ludzie sami nawet nie wiedzą, co to „idealne” oznacza. Wynieśli to z wyobrażenia rodziców i powielają w swoim życiu.

Nierówna relacja

Każda relacja z narcyzem będzie wiązała się z pewną dawką urazy i pogardy. Dzieje się tak, ponieważ żąda on posłuszeństwa, a to (często) zmusza do naruszania własnych potrzeb.

Zgadzając się na to, co taki histeryczny rodzic nakazuje, zbiera się wewnątrz dziecka gniew i zranienie. Ciągłe poczucie urazy staje się normą, co przekłada się bezpośrednio w dorosłych związkach.

Nie zdając sobie sprawy z nieświadomych mechanizmów, które nami kierują, mimochodem powielamy schematy i zachowania wdrukowane nam przez rodziców w dzieciństwie.

To dotyczy każdego schematu, niezależnie jaki typ osobowości mieli nasi rodzicie. Powielanie zachowań rodziców jest wynikiem naturalnej nauki poprzez obserwację. Dziecko widzi i powtarza. Później to utrwala i powiela w dorosłym życiu.

Lekceważenie potrzeb

Jedyne potrzeby, które mają znaczenie dla narcyza, są ich własne i nie zmienia się to niestety również, gdy zostają rodzicami. Nawet kiedy dbają o potrzeby swoich dzieci, ma to więcej wspólnego z ich własnym wizerunkiem.

Nie chcą, aby ludzie źle o nich myśleli, więc potrafią świetnie udawać, że pasują do stereotypu rodziców publicznie. Stwarzanie pozorów to ich ulubiona gra. Jednak za zamkniętymi drzwiami nie mają problemu z odrzuceniem potrzeb dziecka i niepoświęcaniem mu czasu.

Wymaganie perfekcji i doskonałości

Rodzic o narcystycznej lub histerycznej osobowości dba o swój wizerunek ponad wszystko inne. W związku z tym postrzegają swoje dzieci jako bezpośrednie odzwierciedlenie siebie i swojej pozycji w społeczeństwie.

Z tego powodu wymagają, aby ich dzieci były zawsze doskonałe i nienaganne. Chcą, aby byli najlepsi i osiągnęli najwyższe szczyty sukcesu, ponieważ myślą, że odzwierciedla to ich własny sukces jako rodzica i osoby. Rzadko bierze się pod uwagę szczęście i pragnienia samego dziecka.

Nieustająca niepewność

Brak bezpieczeństwa jest standardem, gdy jesteś dzieckiem narcyza. Zwykle dzieje się tak, ponieważ narcystyczny/histeryczny rodzic tworzy przekonanie, że nigdy nie jesteś wystarczająco dobry lub nigdy nie jesteś w stanie zrobić wystarczająco dobrze, aby zdobyć ich miłość. Jest to zwykle potwierdzane przez zaniedbanie i emocjonalne odłączenie, które prowadzi dziecko do poczucia winy i odpowiedzialności za sytuację.


Nasi rodzice są ludźmi — tak jak my. Popełniają błędy, mają ego i mogą być samolubni i złośliwi tak jak my. Przyznanie się do tych rzeczy nie oznacza, że musisz ich kochać mniej, to po prostu oznacza, że otwierasz oczy i szczerze mówisz, kim jesteś Ty i kim są oni. Nie jesteś swoimi rodzicami i nie musisz powielać ich schematów myślenia i zachowania. W ten sposób dociera się do korzeni prawdziwego związku. Musisz zmierzyć się z tym, co naprawdę się dzieje, aby móc podjąć skuteczne działania, aby to naprawić. To nie jest łatwe, ale totalnie warte zachodu.

Dodaj komentarz